در سپتامبر ۲۰۲۶، شرکت تولیدکنندهٔ دنیم آمریکایی Cone Denim اعلام کرد که تولید دنیم در چین را تا پایان سال ۲۰۲۶ متوقف خواهد کرد؛ این اقدام بخشی از بازآرایی گسترده‌تر ردپای تولید جهانی آن است.
این اقدام کارخانهٔ این شرکت در جیاشینگ، ژجیانگ را که از سال ۲۰۰۷ — یعنی نزدیک به دو دهه — فعالیت داشته، تعطیل می‌کند.
Cone Denim صرفاً یک تأمین‌کنندهٔ پارچه نیست.
Cone Denim در سال ۱۸۹۱ تأسیس شده و یکی از قدیمی‌ترین تولیدکنندگان دنیم جهان است. لِویز از سال ۱۹۱۵ پارچه‌های خود را از این شرکت تأمین می‌کند. در دنیای دنیم، این شرکت فراتر از یک تأمین‌کنندهٔ ظرفیت تولیدی است: دهه‌ها تجربهٔ تخصصی در زمینهٔ پارچه و ارتباطات طولانی‌مدت با برندهای جهانی را در بر می‌گیرد.
بخش چشمگیر این است که جیاشین کارخانه‌ای فرسوده و بدون سرمایه‌گذاری نبود. در واقع، تا سال ۲۰۲۴ نیز این کارخانه روی پروژه‌ای برای نصب سلول‌های خورشیدی روی سقف فعالیت داشت. همچنین فناوری‌های صرفه‌جویی در مصرف آب، مانند پایان‌دهی با اوزون، را به کار گرفته بود تا بهره‌وری تولید و عملکرد پایداری را بهبود بخشد. با این حال، هیچ‌یک از این اقدامات تصمیم شرکت برای بازسازی شبکهٔ جهانی‌اش را تغییر نداد.
شرکت کان دنم اعلام کرد که این تصمیم پس از بررسی گسترده‌ای از شرایط بازارهای جهانی، نیازهای خرید مشتریان و سهم تولیدی خود در سطح جهانی گرفته شده است. شرایط اقتصادی، محیط تجاری و تغییرات در زنجیره‌های تأمین، همگی بر رقابت‌پذیری بلندمدت عملیات چین این شرکت تأثیر گذاشته‌اند.
بنابراین، این تعطیلی فراتر از خروج یک کارخانهٔ خارجی از چین است.
سوال بزرگ‌تر این است که موج بعدی ظرفیت تولید در کجا مستقر خواهد شد.
بیش از ده سال است که صنعت پوشاک ویتنام بر اساس یک مدل زنجیرهٔ تأمین آشنا کار می‌کند:
پارچهٔ چین → پوشاک ویتنام → بازارهای اروپا و ایالات متحده
ویتنام توانایی‌های قوی در تولید پوشاک را توسعه داده است، در حالی که چین بیشترین سهم را در تأمین نخ، پارچه، رنگرزی و پرداخت نهایی و همچنین تزئینات دارد.
حتی زمانی که تولید پوشاک به ویتنام منتقل شد، زنجیرهٔ بالادستی همچنان به‌طور نزدیکی با چین مرتبط باقی ماند.
این الگو اکنون شروع به تغییر کرده است.
با رشد پایهٔ صنعت پوشاک ویتنام، شرکت‌های بیشتری از حوزهٔ نساجی چین ظرفیت‌های بالادستی خود را مستقیماً در این کشور ایجاد می‌کنند.
قبلاً:
پارچهٔ چین → پوشاک ویتنام → بازار جهانی
اکنون در حال ظهور است:
پارچهٔ ویتنام → پوشاک ویتنام → بازار جهانی
توضیح عکس:
صنعت پوشاک ویتنام به‌تدریج از الگوی تأمین بین‌المللی به سمت زنجیرهٔ تأمین نساجی محلی‌تری حرکت می‌کند.
این به معنای آن نیست که ویتنام صرفاً جایگزین زنجیرهٔ تأمین نساجی چین می‌شود.
اما آنچه ما مشاهده می‌کنیم نوعی تغییر متفاوت است:
تجهیزات، تخصص فنی، سیستم‌های مدیریتی، دانش تولید پارچه و قابلیت‌های زنجیره تأمین که صنعت نساجی چین در طول چند دهه ساخته است، اکنون همراه با تولید لباس به ویتنام گسترش یافته‌اند.
ویتنام شمالی یکی از مهم‌ترین مناطق برای پیگیری این تغییر شده است.
در استان کوانگ نین، ویتنام شمالی، پارک صنعتی تکسوڠ های ها در حال ظهور به‌عنوان یک خوشهٔ کلیدی در محلی‌سازی زنجیره تأمین نساجی است.
گروه بین‌المللی تکسوڠ، یک شرکت نساجی چینی، در این پارک سرمایه‌گذاری کرده و آن را توسعه داده است.
فاز اول که به‌طور کامل توسعه یافته است، حدود ۶۶۰ هکتار مساحت دارد و ۲۷ پروژه سرمایه‌گذاری را جذب کرده است؛ در حالی که سرمایه‌گذاری خارجی ثبت‌شده نزدیک به ۳ میلیارد دلار آمریکا است.
برخلاف یک پارک صنعتی مرسوم، های ها از ابتدا بر اساس زنجیره ارزش نساجی طراحی شده است.
پیچش، بافندگی، رنگرزی، جین، پارچه‌های توری و بافت و خدمات مرتبط — ترکیبی رو به رشد از شرکت‌های بالادستی و پایین‌دستی که در یک مکان گرد هم آمده‌اند.
برای تولیدکنندگان پارچه، تأمین متمرکز آب و بخار و تصفیه فاضلاب صنعتی این پارک قابل توجه است. این سیستم‌ها شرایط زیست‌محیطی، انرژی و فاضلاب لازم برای عملیات رنگرزی، چاپ و تکمیل را فراهم می‌کنند.
این خوشه همچنان در حال گسترش است.
پروژه‌های جدیدی در زمینه نخ، پارچه‌های مصنوعی، پارچه‌های عملکردی برای فعالیت‌های بیرون از ساختمان و مواد محافظ‌کننده به طور مداوم اضافه می‌شوند. به عبارت کوتاه، شمال ویتنام فراتر از تولید پوشاک به سمت طیف وسیع‌تری از قابلیت‌های بالادستی نساجی در حرکت است.
توضیح عکس:
پارک صنعتی تکس‌هونگ های ها در شمال ویتنام در حال توسعه به یک خوشهٔ یکپارچهٔ نساجی است که تمامی مراحل تولید نخ، بافندگی، رنگرزی و تولید پارچه را پوشش می‌دهد.
این یک ارتقای واقعی برای seguir صنعت نساجی و پوشاک ویتنام است:
ویتنام از جایی که می‌توان لباس تولید کرد، به جایی در حرکت است که در آن زنجیره تأمین پوشش کامل‌تری را می‌توان سازمان‌دهی کرد.
اگر عبارت «چین + ۱» خلاصه‌کننده دهه گذشته بود، کلمه‌ای دیگر ممکن است در سال‌های آینده اهمیت بیشتری داشته باشد:
محلی‌سازی.
انتقال تولید لباس به ویتنام به تنهایی، زنجیره تأمین محلی ایجاد نمی‌کند.
اگر پارچه‌ها همچنان در چین تولید شوند و از مرز عبور کنند، فرآیندهای تأیید پارچه، تولید، حمل‌ونقل، موجودی و تکمیل مجدد همگی بر روی چرخه‌ای طولانی ادامه می‌یابند.
این وضعیت زمانی تغییر می‌کند که کارخانه‌های تولید پارچه، واحدهای رنگرزی و پرداخت نهایی و تأمین‌کنندگان تزئینات نیز در ویتنام احداث شوند.
با قرار گرفتن تولید پارچه نزدیک‌تر به کارخانه‌های تولید لباس، سرعت توسعه و تکمیل مجدد افزایش یافته و فشار ناشی از حمل‌ونقل بین‌المللی و موجودی کاهش می‌یابد.
بنابراین، رقابت‌پذیری ویتنام در مرحله بعد ممکن است نه تنها به هزینه‌های نیروی کار یا مزایای تجاری وابسته باشد.
آنچه اهمیت دارد این است:
آیا ویتنام می‌تواند از یک پایگاه تولید پوشاک به یک پایگاه گسترده‌تر در زنجیره تأمین پوشاک تبدیل شود؟
برای اِور گلوری، این تنها یک روند نیست که از فاصله دور مشاهده می‌کنیم.
بخشی که بیشترین اهمیت را برای ما دارد این است: چند شرکت چینی پارچه‌سازی و نساجی که اکنون در های ها فعالیت می‌کنند، تأمین‌کنندگانی هستند که قبلاً با آن‌ها همکاری داشته‌ایم.
ما طی سال‌ها همکاری با این شرکت‌ها در چین، روابط بلندمدتی با آن‌ها برقرار کرده‌ایم.
در این فرآیند، درک مشترکی از استانداردهای محصول، کیفیت پارچه، فرآیندهای توسعه و انتظارات برندهای بین‌المللی به‌دست آورده‌ایم.
با گسترش این تأمین‌کنندگان به ویتنام، همکاری‌های ما نیز می‌تواند ادامه یابد.
در اوایل شهریور ۱۴۰۵، تیم اِور گلوری به پارک صنعتی های ها و تأمین‌کنندگان محلی پارچه در شمال ویتنام سفر کرد.
این سفر بر تولید محلی پارچه، بافندگی، رنگرزی و پرداخت نهایی و قابلیت‌های حمایتی مرتبط با آن‌ها متمرکز بود. همچنین ما با چندین شریک زنجیره تأمین برای گفت‌وگوهای عمیق درباره تأمین آینده پارچه‌های محلی در ویتنام جلسه داشتیم.
این بازدید کانالی مستقیم با این شرکا ایجاد کرد و ما شروع به بحث درباره روش‌های عینی‌تری برای همکاری کرده‌ایم.
توضیح عکس:
تیم اِور گلوری در بازدید از شرکای نساجی در پارک صنعتی های ها، شمال ویتنام، سپتامبر ۲۰۲۶.
این رویکردی است که اِور گلوری برای محلی‌سازی زنجیره تأمین در ویتنام در پیش گرفته است.
ما در ویتنام از صفر شروع نمی‌کنیم و پایه‌ای از تأمین‌کنندگان را می‌سازیم که از آن‌ها اطلاع چندانی نداریم.
بلکه بر روابط زنجیره تأمینی که طی سال‌ها در چین توسعه یافته‌اند استوار می‌شویم. با شرکای چینی پارچه که اکنون فعالیت‌هایی در ویتنام دارند، قصد داریم روابط کاری اثبات‌شده، استانداردهای کیفی و تجربه توسعه را به این بازار گسترش دهیم.
آنچه قصد داریم در ادامه بر آن بنا بندیم، پیوند بین موارد زیر است:
تولیدکننده ویتنامی اِور گلوری × تأمین‌کننده پارچه محلی های ها
هدف، هماهنگی دقیق‌تر بین کارخانه ویتنامی ما و تولیدکنندگان پارچه در پارک صنعتی های ها — همکاری هماهنگ بین بخش‌های بالادستی و پایین‌دستی — است.
هدف ما این است که از سال ۲۰۲۷، در سفارشات انتخاب‌شده از پارچه‌های ویتنامی تأمین‌شده از منابع محلی استفاده کنیم.
برای محصولات انتخاب‌شده، این امر به‌تدریج زنجیره تأمین را از حالت زیر تغییر دهد:
پارچه چین → پوشاک ویتنامی
را برای:
پارچه ویتنامی → پوشاک ویتنامی
برای مشتریان، زنجیره تأمین از نظر کیفیت و توسعه همچنان کاملاً قابل اعتماد باقی می‌ماند، اما فواصل حمل‌ونقل و زمان‌های تحویل کوتاه‌تر می‌شوند، سفارشات سریع‌تر پاسخ داده می‌شوند و زنجیره مقاوم‌تر می‌گردد.
تأمین پارچه از منابع محلی پایان راه نیست.
اِوِر گلُری همچنین قصد دارد مرکز جدیدی برای نمونه‌سازی و توسعه محصول در ویتنام احداث کند که ساخت آن از سال ۲۰۲۷ آغاز خواهد شد.
پس از ایجاد این توانمندی‌ها، ما می‌خواهیم محلی‌سازی را به سمت بالادست‌تر زنجیره، یعنی بخش ابتدایی آن، پیش ببریم.
به مرور زمان، بخش بیشتری از فعالیت‌ها — از جمله تفسیر نیازهای مشتری، توسعه محصولات، توسعه و تأمین پارچه‌ها، ساخت نمونه‌ها و تولید لباس — می‌تواند مستقیماً در ویتنام انجام شود.
جهتی که ما به سوی آن گام برمی‌داریم عبارت است از:
توسعه محلی → پارچه محلی → تولید محلی
توضیح عکس:
از مشارکت‌های بلندمدت در چین به ادغام عمیق‌تر در زنجیره تأمین ویتنام.
تعطیلی کارخانه جیاشینگ کُن دنم یکی از نمونه‌های تغییر در ردپای تولیدی صنعت جهانی پارچه است.
اما اگر به سمت جنوب چین نگاه کنیم، تغییر دیگری نیز همزمان در حال وقوع است:
ظرفیت تولیدیِ برخی از کارخانه‌ها از چین خارج می‌شود، در حالی که فناوری، تجهیزات، تجربه مدیریتی و قابلیت‌های زنجیره تأمین ایجادشده توسط صنعت نساجی چین به مناطق جدید تولیدی منتقل می‌شوند.
ویتنام تنها سفارشات اضافی پوشاک را دریافت نمی‌کند.
تولید پارچه، رنگرزی و پرداخت نهایی، تزئینات و توسعه محصول نیز آغاز به تمرکز محلی کرده‌اند.
این انتقال ممکن است در مرحله بعدی زنجیره تأمین پوشاک آسیا، تغییری مهم‌تر باشد:
حرکتی فراتر از توزیع جهانی ظرفیت تولید به سمت زنجیره‌های تأمین منطقه‌ای‌تر و محلی‌تر.
اِور گلوری از همین حالا در این انتقال شرکت کرده است.
با ترکیب قابلیت‌های تولیدی موجود ما در ویتنام و شرکای قدیمی زنجیرهٔ تأمین چینی، در حال تلاش برای گسترش تأمین پارچه، نمونه‌برداری و توسعهٔ محصولات در سطح محلی هستیم. هدف ما این است که مشتریان تنها یک پایگاه تولید در ویتنام دریافت نکنند، بلکه ظرفیت تأمین محلی جامع‌تری داشته باشند که شامل توسعه، مواد اولیه و تولید می‌شود.
ما به دنبال ایجاد یک زنجیرهٔ تأمین جدید نیستیم. ما شراکت‌هایی را که در طول سال‌ها ساخته‌ایم به یک پایگاه تولیدی جدید منتقل می‌کنیم.
نه تنها «ساخته‌شده در ویتنام».
توسعه‌یافته، تأمین‌شده و ساخته‌شده در ویتنام.
EN
