برای برندهای پوشاک و شرکای زنجیره تأمین ODM، چین‌خوردگی در دوخت بیش از یک نقص سطحی است. این پدیده بر ظاهر لباس، ادراک از اندازه‌گیری، عملکرد پارچه و کنترل نهایی کیفیت تأثیر می‌گذارد. در پیراهن‌های بافتی، پوشش‌های بیرونی سبک، پارچه‌های کشی و موادی با ساختار فشرده، حتی کوچک‌ترین عدم تعادل در شرایط دوخت می‌تواند امواج قابل مشاهده‌ای در امتداد درز ایجاد کند.
در اِور-گلُری، کیفیت دوخت از طریق مهندسی پوشاک، آزمون پارچه، تنظیم خط تولید و آموزش اپراتورها مدیریت می‌شود. در بیشتر موارد، چین‌خوردگی درز از سه حوزه ناشی می‌شود: تنظیمات دستگاه، ویژگی‌های پارچه و کشش نخ دوخت.
۱. تنظیمات دستگاه
در دستگاه دوخت قفلی، دندانه‌های تغذیه‌کننده لایه پایینی پارچه را مستقیم‌تر از لایه بالایی جابه‌جا می‌کنند. این امر می‌تواند تفاوت جزئی در میزان تغذیه بین دو لایه پارچه ایجاد کند. لایه بالایی ممکن است کمتر حرکت کند، در حالی که لایه پایینی توسط دندانه‌های تغذیه‌کننده قوی‌تر به جلو کشیده می‌شود و منجر به چین‌خوردگی درز می‌گردد.
برای کاهش این نوع چروکیدگی، اولین قدم کاهش فشار پاى فشاردهنده است. فشار بیش از حد، اصطکاک را افزایش داده و تغذیهٔ یکنواخت لایه‌های بالا و پایین را سخت‌تر می‌کند.
استفاده از دندانه‌های تغذیه‌کننده با دندانه‌های ریز و تنظیم صحیح موقعیت دندانه‌های تغذیه‌کننده نیز اهمیت زیادی دارد. انتهای عقبی دندانه‌های تغذیه‌کننده باید کمی بلند شود تا عمل تغذیه بیشتر کشیدن پارچه را نسبت به هل دادن آن انجام دهد. این امر به کاهش تفاوت در تغذیهٔ لایه‌های بالا و پایین کمک می‌کند.
برای پارچه‌هایی که تغذیهٔ یکنواخت آن‌ها دشوار است، پایه‌های فشاردهندهٔ تخصصی می‌توانند در بهبود پایداری دوخت مؤثر باشند. گزینه‌های رایج شامل پایه‌های فشاردهندهٔ غلطکی، پایه‌های فشاردهندهٔ غلطکی حلقه‌ای و پایه‌های فشاردهندهٔ تفلونی هستند. این ابزارها مقاومت را کاهش داده، کنترل پارچه را بهبود بخشیده و ظاهر بهتری برای درزها در طول تولید پوشش‌ها فراهم می‌کنند.
در برخی موارد، ممکن است تجهیزات دوخت با مکانیزم تغذیهٔ ویژه، مانند دستگاه تغذیهٔ تفاضلی، مورد بررسی قرار گیرد. با این حال، تنظیم تفاضلی همیشه برای پارچه‌هایی که به‌راحتی چین می‌خورند مناسب نیست. اگر تغذیهٔ بالایی و پایینی کاملاً همگام نباشند، سوزن ممکن است نخ‌ها را از هم جدا کند و سوراخ‌های بزرگ‌تری در سوزن ایجاد کند که این امر موجب تشدید چین‌خوردگی می‌شود.
۲. ویژگی‌های پارچه
عملکرد پارچه نقش مستقیمی در کیفیت درز ایفا می‌کند. وقتی پارچه‌ای بافته‌شدهٔ متراکم یا ساختاری فشرده داشته باشد، سوزن هنگام نفوذ به ماده، نخ‌ها را کنار می‌برد. اگر نخ‌ها پس از خروج سوزن نتوانند به موقعیت اصلی خود بازگردند، چین‌خوردگی در امتداد درز ظاهر می‌شود.
یک بهبود عملی این است که نوع مناسب دوخت را انتخاب کنید. برای پارچه‌هایی با ساختار بسیار متراکم، دوخت زنجیری ممکن است مناسب‌تر از دوخت قفلی باشد. در دوخت قفلی چهار رشته نخ از هر سوراخ سوزن عبور می‌کند، در حالی که در دوخت زنجیری تنها دو رشته نخ از آن عبور می‌کند. با کاهش حجم نخ درون پارچه، دوخت زنجیری می‌تواند تنش واردشده به ماده را کاهش دهد.
انتخاب سوزن نیز بخشی کلیدی از مهندسی پوشاک است. برای پارچه‌هایی که تمایل به چروکیدگی در درز دارند، معمولاً سوزن‌های با ساقه کوتاه مانند DB x K5 KK یا سوزن‌های فوق‌العاده تیز مانند SPI توصیه می‌شوند. سوزنی ظریف‌تر و تیزتر می‌تواند جابه‌جایی نخ‌ها را کاهش داده و یکپارچگی پارچه را حفظ کند.
سرعت دوخت نیز باید کنترل شود. وقتی سرعت ماشین بیش از حد بالا باشد، دمای سوزن افزایش می‌یابد. سوزن داغ ممکن است نخ‌های پارچه را نرم یا اعوجاج دهد و پس از خروج سوزن، برخی از نخ‌ها ممکن است به موقعیت اولیه خود بازنگردند. این امر اغلب منجر به چروکیدگی موج‌مانند می‌شود.
افزایش طول دوخت در برخی موارد می‌تواند کمک‌کننده باشد. طول بیشتر دوخت به معنای تعداد کمتری نفوذ سوزن در هر واحد طول، جابه‌جایی کمتر نخ و ورود نخ کمتر به پارچه است. این امر می‌تواند جمع‌شدن ناشی از جابه‌جایی را کاهش دهد، به‌ویژه در پارچه‌های بافت متراکم.
برای پارچه‌های متراکم، معمولاً نخ دوخت صاف و ظریف ترجیح داده می‌شود. هدف کاهش اصطکاک و حجم اضافی در عین حفظ استحکام و دوام درز است.
۳. کشش نخ دوخت
کشش نخ نیز عامل رایج دیگری برای جمع‌شدن درز است. وقتی تعادل بین نخ سوزن و نخ بالشتک بیش از حد سفت باشد، درز ممکن است پارچه را به سمت داخل بکشد و چین‌های قابل‌مشاهده‌ای ایجاد کند.
چند تنظیم می‌تواند کمک‌کننده باشد:
۱. استفاده از بالشتک سبک‌وزن آلومینیومی یا پلاستیکی به جای بالشتک آهنی.
۲. کاهش کشش نخ سوزن و نخ بالشتک، به‌گونه‌ای که پوشش بالشتک بتواند به‌صورت طبیعی و تحت وزن خود لغزش کند.
۳. هنگامی که چین‌خوردگی ناشی از کشش نخ باشد، از تنظیم فاصله‌ی دوختِ متراکم‌تر استفاده کنید. این رویکرد برعکس روشی است که برای چین‌خوردگی مرتبط با جابه‌جایی به کار می‌رود.
۴. هنگامی که ساختار پوشش اجازه می‌دهد، تکه را به‌صورت مایلِ جزئی نسبت به جهت طولی و عرضی پارچه برش بزنید. این کار می‌تواند به کاهش تنش در درز و بهبود ظاهر نهایی کمک کند.
دیدگاه کنترل کیفیت
چین‌خوردگی درز معمولاً تنها با یک تنظیم حل نمی‌شود. در تولید لباس‌های سفارشی (ODM)، راه‌حل مناسب از تطبیق عملکرد پارچه، تنظیمات ماشین، انتخاب سوزن، نوع دوخت و کشش نخ پیش از آغاز تولید انبوه حاصل می‌شود.
برای تیم‌های تولید جهانی و زنجیره تأمین لباسِ اور-گلوری، این امر بخشی از فرآیند گسترده‌تر کنترل کیفیت است: آزمایش پارچه، بررسی روش دوخت، ارزیابی ظاهر درز و استانداردسازی بهترین پارامترهای تولید. نتیجه‌ی این رویکرد، کیفیت دوختِ یکنواخت‌تر، ظاهر تمیزتر لباس و پشتیبانی قوی‌تر از شرکای برند از مرحله توسعه تا تحویل است.
EN
